เพลง only you By หนูนา

มองได้แต่อย่าชอบ By ลุลา

เรียนคณะอะไรดี [เก็บเอาไว้สอนตัวเองและลูก]

บางตอนจากหนังสือ "คิดต่าง สร้างใหม่" เป็นการพูดคุยกันระหว่างพ่อกับลูก
อีกหนึ่งช่วงเวลาที่เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อในชีวิต คือชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 

ซึ่งมันก็มาพร้อมกับการสอบเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ในช่วงที่ใกล้จะสมัครสอบ
ผมก็ยังตัดสินใจไม่ได้ซักทีว่าจะลงคณะไหน เรียนอะไร เย็นวันหนึ่งจึงเดินเข้าไปคุยกับพ่อ

ธรรม : พ่อครับ! ผมจะเลือกเรียนคณะไหนดี ให้มันจบออกมาแล้วมีงานที่ดีทำ

พ่อ : สิ่งที่ลูกจะเรียนนะ พ่อเลือกไว้ให้ตั้งแต่แรกแล้ว 

ธรรม : อะไรเหรอพ่อ 

พ่อ : สิ่งที่พ่อจะให้ธรรมเรียนก็คือสิ่งเดียวกันกับสิ่งที่อยู่ในใจธรรมนั่นแหละ 

ชอบอะไรก็เรียนอันนั้นไปเลยเพราะสิ่งที่ลูกชอบกับสิ่งที่ลูกเรียนมันจะอยู่กับลูกไปตลอดชีวิต

ดังนั้นลูกคือคนตัดสินใจ พ่อว่านะ! จะเรียนอะไรก็ตามแต่ 

ไม่ต้องไปห่วงหรอกว่าจบมาแล้วจะมีงานแบบไหนให้เราทำ 

เพราะว่ามัน “ไม่มีงานใดหรอกที่ต่ำ ถ้าเราทำด้วยใจที่สูง” 

ธรรม : ครับพ่อ! แต่แม่หรือญาติๆก็อยากให้ผมเรียนหมอกันทั้งนั้น ก็มันมีทั้งเงิน มีทั้งเกียรติ

สังคมไทยก็ยอมรับว่าเป็น อาชีพอันดับหนึ่ง แต่ผมก็ไม่ได้อยากเป็นเท่าไหร่หรอก เอาไงดีพ่อ! 

พ่อ : งั้นพ่อขอถามอะไรเราซักข้อนะ ธรรมคิดว่าอะไรที่มันสำคัญที่สุดในโลกนี้ 

อากาศ, น้ำ, ดิน, มนุษย์, สัตว์ หรือธรรมคิดว่าอะไร 

ธรรม : เอ่อ! อืม! ไม่รู้ซิพ่อ 

พ่อ : น้ำหยดเล็กๆมันทำให้เกิดผืนป่า ป่าย่อยๆมันช่วยฟอกอากาศให้สดชื่น 

อากาศเพียงน้อยนิดทำให้เกิดสิ่งมีชีวิต ชีวิตมนุษย์พักพิงอยู่บนผืนแผ่นดิน

หรือแม้แต่จุลินทรีย์ที่ดูไร้ค่ามันยังช่วยย่อยสลายสิ่งต่างๆให้เกิดสมดุล 

พ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกันหรอกนะว่าสิ่งไหนมันสำคัญที่สุดในโลก 

รู้แต่ว่าถ้าขาดสิ่งหนึ่งสิ่งใดไป โลกใบนี้มันก็จะไม่เป็นโลกอีกต่อไป

แล้วมันจะมีอาชีพไหนไหมละลูกที่ดีที่สุดหรือสำคัญที่สุด 

มันอยู่ที่ตัวเราจะมองจะตัดสินใจต่างหาก 

อย่าตัดสินใจอะไรเพียงเพราะบรรทัดฐานของสังคมจนเกินไป 

ธรรม : เข้าใจแล้วครับพ่อ 

พ่อ : สิ่งที่ลูกต้องเรียนก็เรียนตามหัวใจตัวเองนั่นแหละ 

ไม่ต้องห่วงหรอกว่าจบออกมาแล้วจะมาทำอะไร 

เพราะไม่ว่าจะทำอะไรขอแค่ทำให้มันสุดๆ 

เพราะมันจะเป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่เวลาที่เราบอกใครไปว่า 

“เราเก่งในสิ่งที่เราเป็น” 

แม้ว่าหน้าที่นั้นมันจะเป็นเรื่องที่เล็กน้อยต้อยต่ำเพียงใดก็ตาม 

และมีอีกสิ่งหนึ่งที่พ่อ อยากจะบอกลูกมากคือ 

อย่าไปดูถูกใครหรือดูถูกอาชีพใดๆ

เพียงเพราะเราคิดว่าเขา “โง่” หรือ “ต้อยต่ำ” 

ในโลกนี้ไม่เคยมีคนโง่ ทุกคนล้วนแต่เป็นคน “อัจฉริยะ” เพราะ

“ถ้าเราไปตัดสินปลาโดยใช้ความสามารถในการปีนต้นไม้ ทั้งชีวิตมันก็จะคิดว่ามันโง่” 

ธรรม : ขอบคุณครับพ่อ 

วันนั้นหลังจากที่ผมคุยกับพ่อเสร็จ ผมก็ตัดสินใจได้ว่า

สิ่งที่ผมต้องการจะเรียนในมหาวิทยาลัยคือสิ่งใด

และมีอีกสิ่งหนึ่งที่ผมได้เรียนรู้มันก็คือ 

“ใจเราเป็นเช่นไร โลกเราก็จะเป็นเช่นนั้น 

ถ้าใจเราแคบโลกของเรามันก็แคบ ถ้าใจเรากว้างโลกของเรามันก็กว้าง 

และถ้าใจเราสว่างต่อให้โลกมืดซักแค่ไหนก็จะยังคงเห็นทางไปเสมอ” 

อย่าไปดูถูกใคร อย่าไปดูถูกอาชีพใด 

เพราะถ้าขาดใครไป โลกนี้มันก็คงไม่น่าอยู่อีกต่อไป 

ในโลกนี้ไม่เคยมีคนที่ "ไร้ค่า" 

มีเพียงแค่คนที่ "เห็น" หรือ "ไม่เห็น" คุณค่าในตนเอง 

"ดินหนึ่งก้อนอาจมีค่ามากกว่าทองหนึ่งก้อน 

เพราะอย่างน้อยต้นไม้ก็ไม่สามารถงอกเงยได้บนก้อนทอง"

http://pbmath.exteen.com/

ปริศนาการนอนหลับ

                    30 เปอร์เซ็นต์ของเวลาทั้งวันหรือราว 8 ชั่วโมงเป็นเวลาที่เหมาะสมในการนอนหลับพักผ่อน ช่วงเวลาดังกล่าวระบบชีวเคมีในร่างกายจะฟื้นฟูตัวให้เรามีสภาพพร้อมรับมือกับการดำเนินชีวิตวันต่อไป แต่ใช่ว่าเวลานอน 8 ชั่วโมงของทุกคนจะให้ผลเท่ากันหมด เพราะบางคนหลับไม่สนิทเนื่องจากฝัน ในขณะที่อีกหลายคนหลับไม่เต็มที่เพราะนอนกรน

          การนอนหลับในอุดมคติ คือ สามารถหลับได้ในเวลาอันรวดเร็ว หลับลึกต่อเนื่องเป็นเวลานาน และตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น แต่วามจริงมีน้อยคนที่จะโชคดีแบบนี้ เพราะคนส่วนใหญ่มีอัตราการตื่นเฉลี่ย 2-3 ครั้งต่อคืน

การนอนหลับของคนเรานั้นมี 2 ช่วง คือ ช่วงหลับธรรมดา (Non-rapid Eye Movement Sleep : NREM) ซึ่งแบ่งย่อยได้ถึง 4 ระยะ และช่วงหลับผัน (Rapid Eye Movement Sleep : REM) รายละเอียดแต่ละช่วงมีดังนี้ค่ะ

ช่วงหลับธรรมดา

ระยะที่ 1 หรือระยะหลับตื้น เป็นระยะที่ยังหลับไม่สนิท ครึ่งหลับครึ่งตื่น

ระยะที่ 2 เป็นระยะหลับจริง มักเกิดขึ้นภายใน 10 นาทีของการหลับตื้น ช่วงนี้อุณหภูมิร่างกายจะลดลง อัตราการเต้นของหัวใจและการหายใจจะเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ

ระยะที่ 3 และ 4 เป็นระยะหลับลึก เป็นช่วงเวลาสำคัญที่ร่างกายจะฟื้นฟูซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ สภาพทั่วไปขณะหลับจะมีแรงดันเลือดลดลง หายใจช้าลง รวมทั้งกล้ามเนื้อทำงานน้อยลงด้วย ผู้ที่หลับในระยะนี้มักจะตื่นยาก

ช่วงหลับฝัน

การนอนหลับในระยะนี้ จัดเป็นอีกช่วงเวลาสำคัญที่ร่างกายยังคงฟื้นฟูตัวเองต่อเนื่องจากช่วงที่แล้ว และเป็นระยะที่เราจะเกิดความฝัน สภาพทั่วไปขณะนี้จะมีการหายใจค่อนข้างไม่สม่ำเสมอ

การนอนหลับจะเป็นไปตามจังหวะสลับกันไปมา 4 รอบ ระหว่างหลับตื้นและหลับลึก กินเวลาเฉลี่ยรอบละราว 90 – 110 โดยแบ่งเป็นหลับตื้น 75 เปอร์เซ็นต์ และหลับลึกอีก 25 เปอร์เซ็นต์ ส่วนช่วงหลับธรรมดากับหลับฝันนั้นจะสลับกันไปมาตลอดคืนเช่นกัน โดยคิดเป็นหลับธรรมดา 75 เปอร์เซ็นต์ และหลับฝันเพียง 25 เปอร์เซ็นต์

http://www.thaieditorial.com/

คือเธอ By MickeyMook

เพลง ที่รัก : ปราโมทย์ ปาทาน

แสงออร่าในตัวคุณ

ภายในร่างกายของมนุษย์ จะมีแสงออร่า (Aura) เปล่งออกมาตามอารมณ์ และลักษณะนิสัย อยู่โดยธรรมชาติ ซึ่งตาของมนุษย์จะมองไม่เห็น แต่มีวิธีที่จะคำนวณหาสีพื้นฐาน ของแสงออร่าของแต่ละคนได้ ดังนี้…               นำวันที่เกิด ไปบวกกับเดือนเกิด บวกกับปี ค.ศ. ที่เกิด ได้ผลลัพธ์เท่าไร ให้นำผลตัวเลขนั้นมาบวกกันเองอีก และบวกไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้เศษตามคำทำนายดังนี้…                   ตัวอย่าง เช่น เกิดวันที่ 20 สิงหาคม 2530 (ค.ศ. 1987)                                    = 20+8+1987 = 2015                               2+0+1+5 = 8 ผลลัพธ์คือ เลข 8   เลข 1   สีแดง       ชอบเป็นผู้นำ มองโลกในแง่ดี  ชอบหลงตัวเอง   เลข 2   สีแสด       เข้ากับคนได้ง่าย   ขี้เกียจ   เลข 3   สีเหลือง     มีความคิดสร้างสรรค์ ฉลาด  ขี้อาย โกหกเก่ง   เลข 4   สีเขียว       ชอบการรักษาโรค ชอบสิ่งท้าทายความสามารถ มีเมตตาไม่ค่อยยอมรับ   ความคิดเห็นของคนอื่น (ดื้อ)   เลข 5   สีน้ำเงิน     เป็นคนเก่งรอบด้าน หน้าตาอ่อนกว่าวัย ไม่ค่อยแก่ (แก่ช้า) ขี้เบื่อ จับจด ทำอะไรไม่ค่อยจริงจัง   เลข 6   สีคราม      ชอบช่วยเหลือผู้อื่นปฏิเสธใครไม่ค่อยเป็น   เลข 7   สีม่วง        เป็นคนสมถะ สนใจสิ่งลี้ลับ มีญาณหยั่งรู้ เป็นคนเก็บความรู้สึก เข้ากับคนยาก   เลข 8   สีชมพู       ประสบความสำเร็จด้านการเงิน มีเมตตาเป็นคนชอบเก็บตัว ไม่ชอบ  สังคม   เลข 9   สีทองเหลือง เป็นนักสังคมสงเคราะห์ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น มักถูกเอาเปรียบบ่อยๆ   เลข 10 สีเงิน         เป็นนักอุดมคติ ซื่อตรงขี้เกียจ ชอบคิดมากกว่าทำ   เลข 11 สีทองคำ     ความสามารถไม่มีขอบเขตจำกัดชอบตำหนิตัวเอง ท้อแท้ง่าย... http://writer.dek-d.com/pdsss/story/viewlongc.php?id=16544&chapter=20